L'occitan o lenga d'òc es una lenga romanica parlada dins lo tèrç sud de França (siá 6 regions o 32 despartaments de l'Estat francés), al sud de Lèger, mas tanben dins de vals alpinas (valadas occitanas) d'Itàlia (e mai dins la localitat de la Gàrdia - Guardia Piemontese - en Calàbria) e tanben dins la Val d'Aran, una comarca de Catalonha sud. (Espanha). Lo nom d'aquesta lenga ven de l'advèrbi afirmatiu òc, lo mot de l'Edat Mejana, encara servat dins la lenga modèrna, opausat a l'advèrbi afirmatiu oïl dels parlars franceses de la meteissa epòca o "Langue d'Oïl" al nòrd ; lo mot oïl balharà l'advèrbi afirmatiu oui del francés). L'occitan es una lenga fòrça similara al catalan, subretot dins la sieuna varietat lengadociana.

Origina

L'occitan es una lenga romanica, una lenga eissida del latin parlat, tan coma lo castelhan, lo francés, lo romanés... Son nom li ven de l'advèrbi afirmatiu òc (del latin HOC) que li es pròpi. Lo latin venguèt sul territòri actual occitan amb las armadas romanas sul periòde entre 118 e 52 ab. JC. Se sap pas quora la latinizacion foguèt acabada mas sembla que i aguèt de plan granda diferéncias regionalas, cèrtas regions occitanas (dins los Pireneus) aurian poscudas èsser latinizada, o mai romanizada, als sègles VIIIen e IXen alara que Provença e Lengadòc bais o foguèron al primièr sègle ap. jC. Los linguïstes, dins una concepcion teleologica dels territòris politics actuals, se son particularament interessats a la biparticion linguistica de las Galias entre occitan e francés. Per explicar lo fach qu'existen doas lengas plan disparièras, mantun argument son avançats:

• La mendre celtizacion dels territòris occitans e lo pes dels pòbles pre-celtics (Teoria del substrat)
• La mendre germanizacion dels territòris occitans (Teoria de l'adstrat)
• Una difusion de latins tardius disparièrs